Fiat Pandina

Przez wysokie drzwi i na wysoko umieszczone fotele wsiada się wygodnie. Kabina jest mocno przeszklona i dobrze doświetlona, co potęguje wrażenie przestronności. Miejsca z przodu jest pod dostatkiem we wszystkich kierunkach. Z tyłu brakuje miejsca na nogi – daje się odczuć, że rozstaw osi Pandiny jest o ponad 10 cm mniejszy niż u młodszych konkurentów.

Obsługa jest łatwa i ergonomiczna, a klimatyzacji – wręcz pierwszorzędna. Przyciski do sterowania klimatem w aucie są duże, każdy ma inny kształt, a panel jest umieszczony na wysokości dźwigni zmiany biegów. Wystarczy oprzeć na niej rękę i w każdy przycisk można trafić bez odrywania wzroku od drogi. Przyzwyczajenia wymaga jedynie umiejscowienie przycisków do sterowania szybami w drzwiach przednich – znajdują się na konsoli środkowej, przy dźwigni zmiany biegów.

Wysokie nadwozie i wysoko umieszczone fotele ułatwiają wsiadanie i wysiadanie. Zawieszenie ma charakterystykę zdecydowanie nastawioną na komfort, co sprawia, że nadwozie lubi przechylać się na zakrętach. Stosunkowo mały rozstaw osi nie sprzyja łagodnemu pochłanianiu nierówności. Czasami sytuację ratują 14-calowe obręcze kół z „miękkimi” oponami – wąskimi i o wysokim profilu, w rozmiarze 175/65.

Standardowo Pandina jest wyposażona w… przystosowanie do montażu radia, czyli w okablowanie oraz antenę. Wersje Icon i Cross mają na pokładzie, odpowiednio, radioodtwarzacz z 5-calowym wyświetlaczem, łączność bluetooth, port USB oraz radio z 7-calowym ekranem dotykowym i łącznością bluetooth, a także kompatybilne z funkcjami Android Auto i Apple CarPlay.

Jakość materiałów jest poniżej przeciętnej w tej klasie aut – dominują twarde plastiki w czarnym kolorze, brak nawet zróżnicowania faktury poszczególnych elementów. Przyjemnym dla oka urozmaiceniem jest… kwadratura koła, czyli sporo kwadratowych detali o mocno zaokrąglonych narożnikach. Lub odwrotnie – okrągłych, które spłaszczono. Pierwotnie, nawet okrągła kierownica Pandiny była tak obszyta dwukolorową skórą, że sprawiała wrażenie bardziej kwadratowej niż okrągłej.

Klasyczny – kolumny McPhersona z przodu i belka skrętna z tyłu. Plus elektryczne wspomaganie układu kierowniczego. Nic nadzwyczajnego i tak też działa. Siła wspomagania jest dużo za duża – kierownicę można obracać jednym palcem, co sprawia, że wydaje się „oderwana” od kół.

Pandinę prowadzi się… lekko. Nawet bardzo lekko, zważywszy na bardzo silne wspomaganie układu kierowniczego. Samochód zachowuje się przewidywalnie i dobrze wywiązuje się ze swojej roli w mieście.

Standardowo Pandina oferuje system utrzymania pasa ruchu, ogranicznik prędkości, system awaryjnego hamowania i system wykrywania zmęczenia kierowcy. Najlepiej wyposażone wersje Icon i Cross w wyposażeniu seryjnym mają również tempomat.

Trzycylindrowy silnik o pojemności 1,0 l współpracuje z sześciobiegową przekładnią mechaniczną, za pośrednictwem której napęd jest przekazywany na koła przedniej osi.

Na pierwszy rzut oka wygląda atrakcyjnie – jedynie 63 600 zł. Ale tylko na pierwszy. Po chwili okazuje się, że tyle Fiat życzy sobie za Pandinę czteroosobową, bez żadnych nowoczesnych systemów asystujących, a nawet bez radia i bez składanego oparcia kanapy.